Συνάντηση της ΔΗΜΑΡ με το ΤΑΙΠΕΔ για την αξιοποίηση του Κατακώλου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ                                           

31/01/13

Η μελλοντική πορεία του Κατακόλου, εν όψει της αξιοποίησης υπηρεσιών του λιμανιού και της μαρίνας από το ΤΑΙΠΕΔ, συζητήθηκαν την Τετάρτη (30/01/2013) σε συνάντηση εργασίας που πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Ταμείου στην Αθήνα με πρωτοβουλία της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηλείας της  Δημοκρατικής Αριστεράς.

Στη συνάντηση συμμετείχαν εκ μέρους του ΤΑΙΠΕΔ ο πρόεδρός του Τάκης Αθανασόπουλος, το μέλος του διοικητικού συμβουλίου Άρης Καλλιπολίτης καθώς και στελέχη του Ταμείου που επεξεργάζονται τα προγράμματα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, ενώ εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ ο γραμματέας της Ν.Ε. Ηλείας και μέλος της Κ.Ε. Βασίλης Μανδαράκης και το μέλος της Ν.Ε. Ηλείας Χρήστος Κωνσταντόπουλος. Επίσης, κατόπιν πρόσκλησης που είχε απευθύνει η ΔΗΜΑΡ, παραβρέθηκαν ο δήμαρχος Πύργου Μάκης Παρασκευόπουλος, ο αντιδήμαρχος Βασίλης Παναγόπουλος και ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Κατακόλου Δημήτρης Αποστολόπουλος.

Δωσίλογοι και πατριώτες

Πριν από λίγες ημέρες ο Βασίλης Μανδαράκης, γραμματέας της νομαρχιακής επιτροπής της ΔΗΜΑΡ και μέλος της κεντρικής επιτροπής της, δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το γνωστό πρόβλημα γύρω από την Ολυμπία Οδό, αναπτύσσοντας μια σειρά επιχειρημάτων, με τα οποία επεσήμαινε, μεταξύ άλλων, και τις ευθύνες τοπικών φορέων και παραγόντων στην καθυστέρηση του έργου.

Σε απάντηση αυτού του άρθρου, ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες δυο άλλα κείμενα, ένα από τον Χρήστο Αθανάσουλα και ένα από το τοπικό Κίνημα Ενάντια στο Μνημόνιο, όπου με αντίθετη επιχειρηματολογία κατέτειναν στην άποψη ότι για το πρόβλημα δεν ευθύνεται κανείς άλλος, ει μη μόνον το κράτος, το οποίο αφήνει ανεξέλεγκτες τις κατασκευαστικές εταιρίες.

Οι διαφοροποιήσεις της ΔΗΜΑΡ

 Tου Παναγιώτη Παναγιώτου (ΕΘΝΟΣ)

Από αρκετές πλευρές αρχίζει να τίθεται το ερώτημα εάν «οι επιμέρους διαφοροποιήσεις» της ΔΗΜΑΡ συμβαδίζουν με την προοπτική της διαφύλαξης της κυβερνητικής σταθερότητας, σε ορίζοντα τετραετίας.

Το λένε λιγότερο κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες και περισσότερο στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο προφανώς μιας αντιπαράθεσης στο πεδίο της Κεντροαριστεράς. Εάν πάντως το μεγαλύτερο «πολιτικό κόστος» για ένα κόμμα της Αριστεράς είναι η υποστήριξη μιας κυβέρνησης που ακολουθεί αντιδημοφιλείς πολιτικές για να αντιμετωπίσει η χώρα την κρίση, αυτό το «κόστος» το 'χει αποδεχθεί η ΔΗΜΑΡ, χωρίς αμφισημίες.

Ακόμα και όταν διαφωνεί, θέτει τη διαφωνία της όχι με όρους υπονόμευσης της κυβέρνησης, αλλά με όρους διεύρυνσης της πολυσυλλεκτικής βάσης της, διευρύνοντας τα διαπραγματευτικά και νομιμοποιητικά στοιχεία της. Μόνο μια «μίζερη», «στενόμυαλη» και «φοβική» κριτική δεν κατανοεί αυτή τη διάσταση των πραγμάτων και προτιμάει το... μαύρο - άσπρο.

Το δις εξαμαρτείν …………. το τρις ;

Του Τζίμη Οικονομίδη «Οι πολιτικές που θέλουν να επηρεάσουν ουσιαστικά την πολιτική και οικονομική εξέλιξη δεν έχουν άμεσα αποτελέσματα. Απαιτούν χρόνο...Οι εκλογές έρχονται συνήθως πιο γρήγορα από τα αποτελέσματα της πολιτικής...»     Σρέντερ Μια αναδρομή στην οικονομία του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους, παρουσιάζει μια εκπληκτική εικόνα περιοδικότητας, αύξησης κρατικών  δαπανών και σταθεροποιητικών προγραμμάτων –σπατάλης και λιτότητας. Μετά την τεράστια αύξηση των κρατικών δαπανών την πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ, ήρθε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα 1985-1987. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 διαπίστωνε: «δαπανάμε περισσότερα απ΄ ότι παράγουμε, η κατάσταση αυτή μπορεί να συντηρηθεί μόνο με δανεισμό που μακροχρόνια μας οδηγεί σε μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας της». Αποτέλεσμα της διαπίστωσης, ένα ιδιαίτερα σκληρό σταθεροποιητικό πρόγραμμα που περιελάμβανε: υποτίμηση 15% - πάγωμα μισθών με πληθωρισμό 20% - απαγόρευση αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα. Από το δόγμα «Τσοβόλα δώστα όλα» και τη σπατάλη των οικουμενικών κυβερνήσεων, καταλήξαμε στο σταθεροποιητικό πρόγραμμα (1991-1993).