Οι αντιπρόσωποι για το 2o συνέδριο της ΔΗΜ.ΑΡ.

   Ολοκληρώθηκαν  οι προσυνεδριακές διαδικασίες της Δημοκρατικής Αριστεράς στην Ηλεία. Πραγματοποιήθηκε πλούσιος διάλογος στα κείμενα, των θέσεων και των διαφορετικών προσεγγίσεων, σε σχέση με την συμμετοχή και την αποχώρηση από την κυβέρνηση, για την Κεντροαριστερά και την γενικότερη τακτική και την πολιτική του κόμματος. 

  Εκλέχθηκαν επίσης και οι εξής αντιπρόσωποι για το συνέδριο:      Aπό τον Πύργο οι Βασίλης Μανδαράκης, Οικονομίδης Δημήτρης,  Αριστομένης Χρόνης, Πέτρος Παπαπετρόπουλος.

 Από την Αμαλιάδα οι Σπύρος Λαμπρινός, Χρήστος Γαλανόπουλος, Γιώργος Αλεξόπουλος.

Νομαρχιακή Επιτροπή Ηλείας της ΔΗΜΑΡ                6/12/13

ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Τα πρώην, τα νυν και τα επόμενα !!!

(μέρος πρώτον)

«Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον».       Γ. Σεφέρης

Η Δημοκρατική Αριστερά, το κόμμα μας, με την ίδρυσή της και μόνον, υπήρξε υπέρβαση για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας. Στα 2,5 χρόνια ζωής της μετά από δύο εκλογικές μάχες, πρόλαβε να δώσει τη μεγαλύτερη λύτρωση στη μεταπολιτευτική πολιτική σκηνή.  Δύο μάχες, που η κάθε μια είχε τη δική της ιδιαιτερότητα και με περισσότερο δύσκολη για τις συνθήκες και το περιβάλλον που δόθηκε, τη δεύτερη. Ένα περιβάλλον που βρίσκει :

-  Τη ΝΔ και περισσότερο το ΠΑΣΟΚ, ηττημένους από τα λάθη και τη διαχείριση της     κρίσης που έκαναν.

-  Τον ΣΥΡΙΖΑ να υποδέχεται σαν ανάδοχος  το πελατολόγιο του ΠΑΣΟΚ και τις  κοινωνικές δυνάμεις που διαχρονικά το στήριζαν.

-  Τη φασιστική δεξιά να δηλώνει παρούσα και να απειλεί. Τον Καμένο να μιλάει για στρατιωτικές ηγεσίες στα υπουργεία.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, με μια χώρα ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ, με μια χώρα που το πολιτικό της σύστημα σέρνεται στη πελατειακή μιζέρια και τον πολιτικό αναχρονισμό, με μια χώρα που η κουλτούρα συνεργασιών είναι απούσα και τα ελλείμματα του πολιτικού πολιτισμού παρόντα.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, η Δημοκρατική Αριστερά δηλώνει:

-  Θα δώσει λύση και δεν θα οδηγήσει τη χώρα σε καταστροφικές τρίτες εκλογές

-  Θα κρατήσει τη χώρα στην Ευρώπη και το ευρώ

-  Θα προσπαθήσει να βάλλει προοδευτικό πρόσημο στην διακυβέρνηση.

   Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, με μια μόνο κόκκινη γραμμή, την ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΙΑ.

ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Τα πρώην, τα νυν και τα επόμενα !!!

(μέρος δεύτερο)

«Η υπέρτατη αξία σε όλες τις κοινωνικές και οικονομικές διευθετήσεις είναι ο άνθρωπος. Ο σκοπός της κοινωνίας είναι να προσφέρει τις συνθήκες για την πλήρη ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού, της λογικής, της αγάπης, της δημιουργικότητας ………… Ο άνθρωπος προηγείται των πραγμάτων, η ζωή της ιδιοκτησίας κι επομένως η εργασία προηγείται του κεφαλαίου. η δύναμη απορρέει από τη δημιουργία και όχι την κατοχή. ο άνθρωπος δε θα πρέπει να διευθύνεται από τις περιστάσεις , αλλά οι περιστάσεις από τον άνθρωπο......»     Erich Fromm.

Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κρίση είναι κρίση κύρια οικονομική, όπως είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η κρίση είναι κρίση του κοινωνικού κράτους, Η κρίση είναι κύρια κρίση πολιτικής και δευτερευόντως οικονομική.

Το δις εξαμαρτείν …………. το τρις ;

Του Τζίμη Οικονομίδη «Οι πολιτικές που θέλουν να επηρεάσουν ουσιαστικά την πολιτική και οικονομική εξέλιξη δεν έχουν άμεσα αποτελέσματα. Απαιτούν χρόνο...Οι εκλογές έρχονται συνήθως πιο γρήγορα από τα αποτελέσματα της πολιτικής...»     Σρέντερ Μια αναδρομή στην οικονομία του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους, παρουσιάζει μια εκπληκτική εικόνα περιοδικότητας, αύξησης κρατικών  δαπανών και σταθεροποιητικών προγραμμάτων –σπατάλης και λιτότητας. Μετά την τεράστια αύξηση των κρατικών δαπανών την πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ, ήρθε το σταθεροποιητικό πρόγραμμα 1985-1987. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 διαπίστωνε: «δαπανάμε περισσότερα απ΄ ότι παράγουμε, η κατάσταση αυτή μπορεί να συντηρηθεί μόνο με δανεισμό που μακροχρόνια μας οδηγεί σε μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας της». Αποτέλεσμα της διαπίστωσης, ένα ιδιαίτερα σκληρό σταθεροποιητικό πρόγραμμα που περιελάμβανε: υποτίμηση 15% - πάγωμα μισθών με πληθωρισμό 20% - απαγόρευση αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα. Από το δόγμα «Τσοβόλα δώστα όλα» και τη σπατάλη των οικουμενικών κυβερνήσεων, καταλήξαμε στο σταθεροποιητικό πρόγραμμα (1991-1993).