Από αρκετές πλευρές αρχίζει να τίθεται το ερώτημα εάν «οι επιμέρους
διαφοροποιήσεις» της ΔΗΜΑΡ συμβαδίζουν με την προοπτική της διαφύλαξης
της κυβερνητικής σταθερότητας, σε ορίζοντα τετραετίας.
Το λένε
λιγότερο κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες και περισσότερο στελέχη του
ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο προφανώς μιας αντιπαράθεσης στο πεδίο της
Κεντροαριστεράς. Εάν πάντως το μεγαλύτερο «πολιτικό κόστος» για ένα
κόμμα της Αριστεράς είναι η υποστήριξη μιας κυβέρνησης που ακολουθεί
αντιδημοφιλείς πολιτικές για να αντιμετωπίσει η χώρα την κρίση, αυτό το
«κόστος» το 'χει αποδεχθεί η ΔΗΜΑΡ, χωρίς αμφισημίες.
Ακόμα και
όταν διαφωνεί, θέτει τη διαφωνία της όχι με όρους υπονόμευσης της
κυβέρνησης, αλλά με όρους διεύρυνσης της πολυσυλλεκτικής βάσης της,
διευρύνοντας τα διαπραγματευτικά και νομιμοποιητικά στοιχεία της. Μόνο
μια «μίζερη», «στενόμυαλη» και «φοβική» κριτική δεν κατανοεί αυτή τη
διάσταση των πραγμάτων και προτιμάει το... μαύρο - άσπρο.
